வலி பொறுக்காமல்

வலிபொறுக்காமல்


எல்லோரும் 
அப்படித்தான் பேசிக் கொண்டார்கள்... 
ஏதோ ஒன்று நிகழப்போவதாக 
வானிலை அறிக்கை மேற்கோள் காட்டியது... 
பிரபஞ்சத்தின் கவலை ரேகைகள் 
நதிகளின் வழித்தடங்களாக விரிந்தன... 
கடல் உள்வாங்கிக் கொண்டு 
பெருமூச்சினை விட்டது... 
பறவைகள் வழி தெரியாமல் பறந்தன... 
தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் செயலிழக்க 
சீரியல் விசனங்கள் வீதியில் கூடி நின்று 
விருந்து வைத்தன... 
செல்பேசிகள் தங்களின் 
உறவுகளைத் துண்டித்துக்கொண்டன... 
மதபோதகர்கள், 
'அந்த நாள் இந்த நாள்தான்' என்றழ... 
குடியொருவன் 
கட்டுமரமொன்றைத் தயார் செய்கிறான்.. 
நோவாவின் புன்னகை 
வானத்தை மெல்லிதாகக் கீறிவிட 
வலிபொறுக்காமல் அழுத மழை அமிலமாகி 
பூமியை பொரித்தெடுத்துக் கொண்டிருக்க 
அடுத்த யுகத்திற்கான விதைகள் 
வேர்களினாழத்தில் அமர்ந்து 
தங்களை அடைகாத்துக் கொள்கின்றன... 
அவற்றின் வேண்டுதல் 
'மனிதர்களில்லாத ஓர் உலகம்'

#முகமது_பாட்சா * 25/02/2019

UNABLE TO BEAR THE PAIN

Everybody said so.
The weather bulletin quoted
that something would happen. 
Worried wrinkles of the universe
extended into courses of rivers.
The sea withdrew into itself
and sighed.
Birds flew directionless.
When television sets stopped working,
serial anguishes partied on the streets. 
Cell phones severed their relationships. 
Evangelists weep "that day is this very day".
A resident readies a catamaran.
As Noah's smile scratches the sky
and the rain crying in unbearable pain 
turns into acid and fries the earth, 
the seeds for the next Age
seated at the depths of roots 
incubate themselves. 
Their prayer -
a world without humans.