நான் இரசித்த கவிதைகள் - 106

விண்ணப்பம்

 மரணமே நீ யார்
எங்கிருந்து வருகிறாய்
எங்கென்னை எடுத்துச் செல்வாய்
வழி தூரமோ
கடும் இருட்டோ
துணிவுள்ளவளாய் கோரிக்கொள்வேன்
ஆயினும் அச்சமுறுகிறேன்
மரணத்திற்கு அப்பால்
எதுவென அறியாததால்
மரணமே
சில வேளைகளில்
உன்னை எதிர்பார்க்கிறேன்
சில நேரங்களில்
வரக்கூடாதென விழைகிறேன்
நிச்சயமாய் என்னை எடுக்கத்தான் வேண்டுமெனில்
எடுத்துச் செல்வாயானால்
என்மீது இரங்குவாய்
எவராலும் காயப்படுத்தாத
துன்பப்படுத்தாத
இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்
ஒரு விண்ணப்பம்
அன்பாயிரு
குழந்தைப் பருவத்தில் தூங்கியதுபோல்
என்னைத் தூங்கவிடு
………………..

இவ்வுலகு தூங்குகையில்
அநேக இரவுகள் விழித்திருக்கிறேன்
அழாமலிருக்கவும் முயல்கிறேன்
கருணையாயிரும் ஆண்டவரே
என்மேல் கருணையாயிரும்
காயம்பட்ட இதயத்தைக்
குணமாக்கியருளும் இறைவா
இத்துயரை நானடைய
என்ன தவறு நான் செய்தேன்?
எங்கே ஓ! எங்கே
அந்த மகிழ்வான நாட்கள் போயின
எங்கே எங்கே ஏன் இறைவா
இனிய மகிழ்வின் நண்பர் போனபின்
தபால்காரன் கொண்டுவரும்
‘உற்சாகமாக இரு’
‘விரைவில் குணமடை’
இது விநோதமானது
ஆம் இது மிக விநோதமானது
ஆயினும்
‘அன்பின் இச்சிறு குறிப்புகளின்’
உற்சாகம்
நலிவுற்ற இதயத்தின் துடிப்பை
நீடிக்க உதவுகிறதது.

கவிதை: கீதாஞ்சலி

நன்றி - தாய்வீடு (கனடா)

குறிப்பு: இவர் உ,பி யில் 1961 - 1977 இடைப்பட்ட 17 ஆண்டுகள் மட்டுமே உயிர் வாழ்ந்த பெண்கவி !

இளம் வயதிலேயே கேன்சரால் பாதிக்கப் பட்ட இந்த கவிதாயினி, தன் வலிகளை மறைக்க, கவிதைகளோடு, கடவுளோடு உரையாடியவள் !
இவர், இறந்த பிறகே இவரது தலையனைக் கவிதைகள் நூலாக வடிவம் பெற்றது.
தகவல்:மு.புஷ்பராஜன்(பெண்ணியம்- இணையவெளி)