தன்போகம்

இரவில் விழித்துக் கொண்ட குரங்கு 
வனத்தை நோக்கி ஓடியது, 
விழுதுகளைப் பிடித்து இடம் மாறியது, 
கொத்துப் பழங்களை எச்சில் செய்தது, 
சொட்டும் தேனை நக்கிச் சுவைத்தது, 
முற்றும் மறந்த மோன நிலையில் 
கொட்டும் மழையில் நனைந்து களித்தது , 
நதியில் மூழ்கி யெழுந்த வேளையில் 
உருவம் தொலைத்து அழகனானது, 
மனத்தைப் பிசைந்து வடிவம் செய்து 
அழகியொருத்தியை அருகில் வைத்தது, 
பஞ்சணையொன்றில் படுக்கவைத்து, 
பழரசம் பருகி படர்ந்தக் கொடியாய் 
பிணைந்து இணைந்தது , 
அழகியின் முகத்தில் அகோரம் துளிர்க்க 
கோரம் மிகைத்து பிசாசன் ஆனது, 
இரவும் தன்னை இழந்து நிற்க, 
உருவம் தொலைத்து மனிதம் பூசி, 
குரங்கும் , மனதில் இறந்து கிடந்தது !

- மு.முகமது பாட்சா*
20/12/2016