எதிலும் நீ
உள்ளும் புறமும் தெய்வாம்சம்
எனக்குள்ளது ! நான்
எதைத் தொட்டாலும், யாரேனும்
எனைத் தொட்டாலும்
எனக்குப் புனித மாகும் !
பிரார்த்தனை மணத்தை விட எனது
அக்குள்ளின் வாசனை
மிக்க நேர்த்தி யானது !
எனது சிரமானது
ஆலயம், பைபிள் போன்ற
சமய விதிகளை விடச்
சாலச் சிறந்தது !
ஒன்றைவிட நான் மேலாய் வேறொன்றை
வழிபட்டால் அது என்
உடலுறுப்பின் வளர்ச்சியால் தான் !
என் பளிங்கு வார்ப்பில்
இருப்பது நீ !
நிழலில், நில வசிப்பில்
இருப்பது நீ !
நிமிர்ந்த குதிரை ஓட்டி நீ !
என் உழுத நிலத்தில்
எது புகுந்தாலும்
அது நீதான் !
என் செழித்த குருதி நீ !
என் வாழ்வின்
வெளுத்த பாலோட்டம் நீ ! நான்
அழுத்தித் தழுவும் மார்பு நீ !
எந்தன் மூளை
உந்தன் ஆன்மீகச் சுழற்சி !
சொட்டுச் சொட்டாய்க் கசியும்
மேப்பிள் மரச்சார் நீ !
கோதுமை ஆண்மை நார் நீ !
தாராளமாய்க் கொடை அளிக்கும்
சூரியன் நீ !
என் முகத்துக்கு
ஒளியும் நிழலும்
அளிக்கும் ஆவி முகில் நீ !
வேர்க்கும் சிற்றோடை, பனித்துளி நீ !
உடல் உறுப்பை எழுப்பும்
உணர்வுத் தென்றல் நீ !
தேக்கு மரக் கிளைகள் நீ !
அகன்ற செழிப்புத் தளங்கள் நீ !
சுழிவுப் பாதை களில்
இளைப்பாறும் சுமைதாங்கி நீ !
நின் கைகளைப் பற்றினேன்,
நின் முகத்தில் முத்த மிட்டேன்,
நானென்றும் தொடும்
மானிடப் பிறவி
நீ ஒருத்தி தான் !
வால்ட்விட்மன் (புதுக் கவிதையின் தந்தை)
.
தமிழில் சி.ஜெயபாரதன் (கனடா)
No comments:
Post a Comment